ဦးစိန်ဘဆိုလျှင် ဤနယ်တစ်ကြောတွင် မသိသူမရှိ
အောင် ကြွယ်ဝချမ်းသာသူတစ်ဦးဖြစ်သည် ။
နယ်မြို့လေးတစ်မြို့တွင် နေထိုင်သူ ဦးစိန်ဘသည်
သရက်နှင့် လိမ္မော်ခြံအမြောက်အများကို ပိုင်ဆိုင်ထားပြီး
အသက် ၅၀ အရွယ်ဖြစ်သည် ။
သားသမီးများ ၊ အခြွေရံသင်းပင်းများဖြင့် မြို့လယ်
တွင် တင့်တယ်စွာ နေထိုင်နိုင်သူဖြစ်သည် ။
လွန်ခဲ့သော နှစ်လခန့်က ဦးစိန်ဘ၏ ညီကိုသာလှ
တစ်ယောက် အဆုပ်ရောဂါဖြင့် တရှောင်ရှောင်ဖြစ်နေခဲ့
ရာမှရောဂါအခြေအနေဆိုးလာသောကြောင့် ဆေးရုံ
တင်ထားရသည် ။
ကိုသာလှသည် ဦးစိန်ဘတို့ မွေးချင်း ၅ ယောက်
ထဲတွင် အငယ်ဆုံးဖြစ်သည် ။
ထို့ပြင် ကိုသာလှသည် အိမ်ထောင်မပြုဘဲ လူပျိုကြီး
ဘဝဖြင့် အစ်ကိုဖြစ်သူ၏အိမ်တွင် နေထိုင်ကာ ခြံအလုပ်
များကိုလည်း ကြိုးစားလုပ်ကိုင်သဖြင့် ဦးစိန်ဘအတွက်
လွန်စွာ အားကိုးရသူဖြစ်သည် ။
ယခု မြို့နယ်ဆေးရုံမှ မနိုင်၍ ခရိုင်ဆေးရုံသို့
ပြောင်းရွှေ့ကုသထားသည်မှာ တစ်ပတ်ခန့်ရှိပြီ ။
သို့သော် အခြေအနေက ထူးခြားမလာဘဲ တစ်နေ့
တစ်ခြား ဆုတ်ယုတ်လာခဲ့သည် ။
ဦးစိန်ဘသည် အလုပ်များအား လက်လွှတ်ထား၍
မရသောကြောင့် ရံဖန်ရံခါသာ သွားကြည့်နိုင်သည် ။ ဇနီး
ဖြစ်သူနှင့် သားသမီးများကတော့ အလှည့်ကျ လူနာစောင့်
သွားကြသည် ။
ခရိုင်ဆေးရုံနှင့် ဦးစိန်ဘ နေထိုင်ရာမြို့မှာ မိုင် ၅၀
ကျော် ဝေးကွာသည် ။
သို့ဖြင့် တစ်ညနေတွင် ကိုသာလှသေဆုံးသွားပြီဟူ
သောသတင်းကို လူနာစောင့်သွားသော ဇနီးနှင့် သားသမီး
များက ဖုန်းဆက်ပြောသဖြင့် ကိုစိန်ဘ သိလိုက်ရသည် ။
ညီဖြစ်သူအတွက် စိတ်မကောင်းဖြစ်ရုံမှလွဲ၍ ဘာမှ
မတတ်နိုင်ပေ ။
" ကိုစိန်ဘ ... အဲ့ဒါ ဘယ်လိုလုပ်မှာတုံး "
" ခင်မေ ... ဆေးရုံကနေ အလောင်းကိုထုတ်ပြီး
ညတွင်းချင်းပြန်သယ်ခဲ့လေ "
" ရှင်မလာတော့ဘူးလား "
" အေးလေ .. ငါဒီမှာ စီစဉ်စရာရှိတာ စီစဉ်ထားလိုက်
မယ် .. မင်းသာ အဆင်ပြေအောင်ကြည့်လုပ်ခဲ့ "
" အလောင်းကို အိမ်အထိသယ်မှာလား "
" မဟုတ်ဘူးလေ ... သချိုင်းကို တစ်ခါတည်းမောင်း
ညတွင်းချင်း ဂူသွင်းလိုက်မယ် "
" ဒါဆို သရဏဂုံ တင်ဖို့က "
" အလောင်းသယ်ဖို့ကိစ္စ အဆင်ပြေတယ်ဆိုရင် ဖုန်း
ပြန်ဆက်လိုက်လေ .. ငါ ဆရာတော်ကို လျှောက်ထား
လိုက်မယ် ... "
" ဒါဆို သချိုင်းကုန်းမှာ.စောင့်နေကြမှာပေါ့ "
" မင်းတို့ ထွက်လာပြီဆိုရင် ဖုန်းထပ်ဆက်ပေါ့ ...
အိမ်ကနေ စီစဉ်စရာရှိတာ စီစဉ်ပြီးတာနဲ့ ထွက်ခဲ့ကြမယ် "
" အေးပါ .. ဒါဆို အလောင်းသယ်ဖို့ကိစ္စ ဆေးရုံအုပ်
ကြီးနဲ့ သွားတွေ့လိုက်ဦးမယ် .. ပြီးမှ ထပ်ဆက်မယ် ကိုစိန်
ဘ "
" အေး အေး "
ထို့နောက် ဦးစိန်ဘသည် ပန်းရံသမားများကိုခေါ်ယူ
ကာ သချိုင်းတွင် အုတ်ဂူအမြန် ပြုလုပ်စေသည် ။
အမြန်ပြီးစေရန် လူအင်အားတိုးကာ ခေါ်လိုက်ပြီး
ညကိုးနာရီခန့်တွင် အုတ်ဂူပြီးစီးသွားသည် ။
သို့နှင့် ဇနီးသည်သည်ထံမှ ဖုန်းအဆက်ကိုစောင့်
နေရာ ဖုန်းမလာပေ။
ထိုအချိန်တွင် မိုးကလည်း ရွာလေပြီ ။
ဦးစိန်ဘ ဖုန်းခေါ်သော်လည်း မရပေ ။
ဆက်သွယ်ရေးလိုင်းများ ပြတ်တောက်နေလေပြီ ။
တဖြည်းဖြည်းနှင့် ညဆယ်နာရီပင် ကျော်လာခဲ့လေ
ပြီ ။
ဦးစိန်ဘတစ်ယောက် အိမ်တွင် ထိုင်ရမလို ထရမလို
ဖြစ်နေသည် ။
ညတွင်းချင်း ဂူသွင်းမည့်အကြောင်းကို အိမ်နီးချင်း
အချို့ကိုတော့ အသိပေးထားပြီးဖြစ်သည် ။
သို့သော် ဦးစိန်တို့ အသိုင်းအဝိုင်းသည် ငွေရှင်ကြေး
ရှင်များဖြစ်သည့်အလျောက် အဆင့်အတန်းခွဲခြားကာ ငွေ
ဂုဏ်မောက်လွန်းသဖြင့် တစ်မြို့လုံး၏ ချဉ်ဖက်ဖြစ်သည် ။
ထို့ကြောင့် အတော်အတန်ရင်းနှီးသူ အနည်းငယ်
သာ ရောက်လာကြသည် ။
ထိုအထဲတွင်မှ ညဘက်ဂူသွင်းမည်မို့ မိန်းမသားများ
က မလိုက်ဝံ့သဖြင့် ရောက်မလာကြ ။
ရောက်လာသော လူအနည်းငယ်အတွင်းကို ထပ်မံ
ပိုင်းခြားသော် ညဦးပိုင်းတွင် ဆယ်ယောက်ခန့်ရှိသည် ။
ထိုမှတစ်ဖန် ညဉ့်နက်လာသော် အလိမ္မာဖြင့် ငြင်းဆိုကာ
ပြန်သွားကြသည် ။
သို့ဖြင့် ည ဆယ့်တစ်နာရီထိုးသော် သူစိမ်းများအား
လုံး ပြန်ကုန်ကြသည် ။
ဆေးရုံမှ အဆက်အသွယ်မရသေး ။
" အင်း ... ဒီပုံအတိုင်းသာဆို သူတို့ထွက်လာ
လောက်ပြီ .. ဖုန်းလိုင်းပြတ်နေလို့သာ သတင်းပို့မရတာ
ဖြစ်မှာ ... ဘာပဲဖြစ်ဖြစ် ဒီညတော့ ရောက်လာမှာပါ ... ရှိ
တဲ့လူနဲ့ သွားမှာပေါ့ "
ဦးစိန်ဘတစ်ယောက် ထိုသို့စဉ်းစားမိသည်နှင့် အိမ်
ထဲရှိ လူများထံသို့ မျက်လုံးဝေ့ကြည့်လိုက်သည် ။
အိမ်ထဲတွင် ဦးစိန်ဘ၏သား ကိုကိုနှင့် ခြံအလုပ်
သမား သုံးဦးရှိသည် ။
အားလုံး လူငယ်တွေချည်း ။
" ကိုကို "
" ဗျာ အဖေ "
" သား သုသာန်ကို လိုက်ရဲလား "
ကိုကိုသည် ကြောက်တတ်သူမဟုတ် ။
" လိုက်ရဲတာပေါ့ .. ဘာကြောက်စရာရှိလို့လဲ "
" အဲ့ဒါဆို ... လှမြင့် ၊ ဖိုးအေးနဲ့ တင်ဦးတို့ "
" ဗျာ "
" ခင်ဗျာ "
" မင်းတို့သုံးယောက် ကိုကိုနဲ့ လိုက်သွား "
" ဘယ် ... ဘယ်ကိုလဲခင်ဗျ "
ဖိုးအေးက ကတုန်ကယင်ဖြင့် မေးလိုက်သည် ။
" သုသာန် ကိုလေ "
" ဗျာ ... "
ဖိုးအေးသည် ကြောက်တတ်သူမို့ ဦးစိန်ဘ၏ စကား
ကြောင့် နောက်သို့ အနည်းငယ်ပင် ဆုတ်မိသွားသည် ။
" ကျွန်တော်တို့က ဘာသွလုပ်ရမှာလဲ "
လှမြင့်နှင့် တင်ဦးတို့မှာ တော်တန်ရုံကို မကြောက်
ဟု ဆိုနိုင်သော်လည်း ည ဆယ့်တစ်နာရီတွင် သချိုင်းကို
သွားရမည်မို့ ကြောချမ်းနေမိကြသည် ။
" အလောင်းကို သွားစောင့်ရမှာ "
" အဖေ ... အမေတို့က အလောင်းသယ်လာပြီ
လား "
" ဖုန်းလိုင်းတွေပြတ်နေတော့ ဆက်သွယ်လို့ မရဘူး
လေ ... လာတော့ လာမှာပဲ "
" ဒါဆို အဖေရော တစ်ခါတည်းမလိုက်ဘူးလား "
" အဖေက အလောင်းရောက်လာရင် ဆရာတော်ကို
လျှောက်ဖို့ နေခဲ့ရမယ် ... ဒီလိုလုပ် .. သားက ဆိုင်ကယ်နဲ့
သွား ... တကယ်လို့ သုသာန်ကို အလောင်းရောက်လာရင်
အဖေ့ကို ပြန်လာပြော "
" ဒါဆို သူတို့ကရော "
" တင်ဦးတို့က ထော်လာဂျီနဲ့ သွားကြ ... ညနေက
တည်းက ပြင်ဆင်ထားပြီးသား ... မောင်းသွားရုံပဲ "
" ဆရာ ... ကျွန်တော် .. မ. . မလိုက်ရဲဘူး "
ဖိုးအေးက မဝံ့မရဲဆိုသည် ။
" လုပ်ပါကွာ ... ငါ့ကိုကူညီတယ်လို့ သဘောထား
စမ်းပါ ... အခုအချိန်ရောက်မှ အပြင်ကလူရှာဖို့မလွယ်
ဘူး .. လိုက်သွားပါကွာ ... မင်းတို့သုံးယောက်ကို အဝတ်
အစားတစ်စုံစီ ငါဝယ်ပေးပါ့မယ် "
ကျန်နှစ်ယောက်မှာ အဝတ်အစားဝယ်ပေးမည်
ဆိုသဖြင့် တက်ကြွသွားကြသော်လည်း ဖိုးအေးမှာမူ
အဝတ်အစားအပေါ် တပ်မက်စိတ်ကို ကြောက်စိတ်က
အနိုင်ယူထားသည် ။
သို့သော် မလိုက်လျှင် မဖြစ်သည့်အခြေအနေမို့
အားတင်းကာ ခေါင်းညိတ်ခဲ့ရသည် ။
သို့ဖြင့် ည ဆယ့်တစ်နာရီခွဲခန့်တွင် ကိုကိုနှင့် လှမြင့်က ဆိုင်ကယ်ဖြင့်ရှေ့မှ ထွက်ကြပြီး တင်ဦးနှင့်
ဖိုးအေးတို့က ထော်လာဂျီမောင်းကာ နောက်မှ လိုက်သွား
ကြသည် ။
ဦးစိန်ဘတစ်ယောက်တည်း အိမ်တွင် ကျန်ရစ်ခဲ့
လေသည် ။
သချိုင်းသည် မြို့အထွက် ကားလမ်းအတိုင်းသွားရ
ပြီး မြို့ပြင်ရောက်သော် လမ်ခွဲလေးအတိုင်း တောစပ်သို့
သွားရသည် ။
လမ်းခွဲလေးအတိုင်း အတန်ငယ် သွားသော် တောစပ်
တစ်နေရာတွင် မြို့သချိုင်းရှိသည် ။
မြို့သချိုင်းဟု ဆိုသော်လည်း လူတန်းစားမျိုးစုံနေ
ထိုင်ရာ မြို့ငယ်လေးသာဖြစ်သောကြောင့် အုတ်ဂူရော
မြေပုံများပါရှိနေသည် ။
တောစပ်မို့ ချုံနွယ်ပိတ်ပေါင်းထနေကာ သစ်ပင်ကြီး
များပင်ရှိနေသည် ။
ကိုကိုနှင့် တင်ဦးတို့ ဦးစွာ ရောက်ရှိလာခဲ့သည် ။
ဆိုင်ကယ်ကို ဇရပ်အနီးတွင် ရပ်ထားလိုက်ပြီး ဆိုင်
ကယ်မီးဖွင့်ကာ တင်ဦးတို့အလာကို စောင့်နေလိုက်
ကြသည် ။
အနည်းငယ်ကြာသော် အဝေးမှ စက်သံသဲ့သဲ့ကို
ကြားရသည် ။
ထိုမှတစ်ဖန် တစ်စတစ်စနဲ့ နီးလာရာ မကြာမီ တင်
ဦးမောင်းလာသော ထော်လာဂျီသည် မီးရောင်တဝင်းဝင်း
ဖြင့် သချိုင်းထဲသို့ ဝင်လာလေသည် ။
သချိုင်းမြေဧရိယာသည် အတော်ကျယ်ဝန်းသဖြင့်
ထော်လာဂျီကို ဇရပ်နားအထိ မောင်းဝင်နိုင်သည် ။
ထော်လာဂျီကိုလည်း ဇရပ်နှင့် မလှမ်းမကမ်းတွင်
ရပ်ကာ အပေါ်မှ ပစ္စည်းအချို့ကို ချကြသည် ။
မီးစက်အငယ်တစ်လုံး ၊ မီးကြိုးများ ၊ မီးချောင်းများ
ကို ချကြပြီး ဝိုင်းဝန်းပြင်ဆင်ကြသည် ။
ဖိုးအေးက ဖျာများချကာ ဇရပ်ပေါ်တွင်ခင်းနေသည် ။
မျက်လုံးနှင့် စိတ်အစဉ်ကမူ မငြိမ်သက်ပေ ။
မီးကြိုးများဆင်ပြီးချိန်၌ မီးစက်နှိုးရာတွင် နှိုး၍မရ
ပေ ။
" တင်ဦး ... အိမ်မှာ မစမ်းခဲ့ဘူးလား "
" စမ်းပါတယ် ... ဆရာကိုယ်တိုင်စမ်းတာပါ .. အိမ်
မှာတုန်းက အကောင်းကြီးပဲ "
အားလုံး အကြပ်ရိုက်ကုန်သည် ။
ဇောချွေးပြန်အောင်ကြိုးစား၍ နှိုးသော်လည်း မရ
ပေ ။
" ဘယ်လိုလုပ်ကြမလဲ ကိုကို "
" ရမှ မရတာ ... ဒီတိုင်းနေရုံပေါ့ .. အလောင်းလာမှ
အဖေ့ကိုပြန်ခေါ်ရင်း နောက်တစ်လုံးယူလာရမယ် "
" ဒါဆို ဒီမှာဘယ်လိုနေကြမှာလဲ "
" ဓာတ်မီးထိုးနေကြပေါ့ "
" ဓာတ်မီးက နှစ်လက်တည်း .. ဖြစ်ပါ့မလား "
တစ်ယောက်တစ်ပေါက် ပြောနေကြသည် ။
" ဪ.. စက်ပေါ်မှာ ဖယောင်းတိုင်ပါသေး
တယ်မဟုတ်လားဖိုးအေး "
" ပါ .. ပါသေးတယ် "
" သွားယူလေကွာ ... ဓာတ်မီးကြီးကိုင်ထားပြီး "
ဖိုးအေးလက်ထဲတွင် ဓာတ်မီးကိုင်ထားသဖြင့်
လှမြင့်က သွားယူခိုင်းခြင်းဖြစ်သည် ။
ဖိုးအေးသည် မလှမ်းမကမ်း တွင် ရပ်ထားသော.
ထော်လာဂျီကို ကြည့်လိုက်သည် ။
ထော်လာဂျီသို့သွားရောက်ရန် အုတ်ဂူဖြူဖြူနှစ်လုံး
ဘေးမှ ဖြတ်သွားရမည်ဖြစ်သည် ။
ထိုစဉ် ...
" အူ ... ဝူး ... ဝူး ..... "
တောခွေးအူသံကြီး ထွက်ပေါ်လာလေသည် ။
အားလုံးစိတ်ထဲတွင် သိမ်ငယ်သွားသလို ခံစားလိုက်
ရ သော် ဖိုးအေးအဖို့တော့ ပြောစရာလိုမည်မထင်ပေ ။
" ငါ ... ငါမသွားရဲဘူးကွ "
" မင်းကလည်းကွာ ... ယောကျ်ားမဟုတ်တာကျနေ
တာပဲ ... ပေး .. ဓာတ်မီး "
တင်ဦးက ဖိုးအေးကို ပြစ်တင်စကားဆိုရင်း ဓာတ်မီး
လှမ်းတောင်းရာ ဖိုးအေးမှာ တစ်စုံတစ်ရာပြောဆိုခြင်းမပြု
ဘဲ ဓာတ်မီးကို တင်ဦးလက်သို့ လွှဲပြောင်း၍ ပေးလိုက်
သည် ။
" အူ ... ဝူး ....... "
ခွေးအူသံများမှာ အဆက်မပြတ်ထွက်ပေါ်နေပြီး
လမိုက်ညမို့ မှောင်မည်းတိတ်ဆိတ်နေသည် ။
တင်ဦးသည် ဇရပ်ပေါ်မှဆင်းမည်အပြု ခြေလှမ်း
တန့်သွားသည် ။
" ဂီး ... ဂစ် .. ဂစ် ... "
ဇရပ်ခေါင်မိုးပေါ်မှ ငှက်ဆိုးထိုးသံ ။
ဖိုးအေးကို ပြောထားသည့်အပြောကြောင့်သာမ
ဟုတ်ရင် တင်ဦး ဆက်သွားမည်မဟုတ် ။
ယခုမူ ... ။
စိတ်ကိုတင်းထားရင်း ဇရပ်ပေါ်မှဆင်းကာ လာခဲ့
သည် ။
ရှေ့တွင် အုတ်ဂူနှစ်လုံး ။
တစ်လုံးက သစ်လွင်လွင်ရှိသော်လည်း နောက်တစ်
လုံးမှာ ဟောင်းနေပြီဖြစ်သည် ။
ခြေလှမ်းကျဲကြီးဖြင့် အမြန်သွားရာ ထော်လာဂျီဆီ
သို့ ရောက်သွားသည် ။
ရှာကြည့်တော့ ဖယောင်းတိုင် အတုတ် ၂ ထုပ်ကိုတွေ့သဖြင့် ယူကာ ပြန်လာခဲ့သည် ။
အုတ်ဂူအသစ်ရှေ့အရောက်တွင် ရုတ်တရက် လက်
ထဲမှ ဓာတ်မီးမှိတ်သွားသည် ။
" ဟာ ... ဒုက္ခပါပဲ "
ညည်းညူရင်း ဓာတ်မီးကို လက်ဝါးဖြင့်ရိုက်လိုက်ရာ
မီးလင်းလာသည် ။
သို့သော် သူ့ရှေ့တည့်တည့် မြေပြင်ပေါ်မှ အရာ
ကြောင့် တစ်ကိုယ်လုံး အေးစက်တောင့်တင်းသွားသည် ။
" ဟင် ... လက် .. လက်ပြတ်ကြီး "
တံတောင်ဆစ်မှ ပြတ်နေသော လက်ပြတ်ကြီးသည်
အရိုးကျနေခြင်းမဟုတ် ။ ပုတ်ပွနေသယောင်ယောင် ။
တင်ဦးသည် စိတ်ခံစားမှုတစ်ခုကြောင့် တောင့်
တောင့်ကြီးရပ်နေရာမှ ခေါင်းကို အုတ်ဂူသို့ဖြည်းဖြည်းချင်း
လှည့်ကြည့်ရင်း ဓာတ်မီးရောင်ကပါ အကြည့်နှင့်အတူ ရွေ့
ပါသွားသည် ။
" ဟာ ... "
နှလုံးခုန်နှုန်းများ ပေါက်ထွက်လုမတတ် မြန်ဆန်
သွားပြီး မွေးညင်းများမှာလည်း သံလိုက်ဆွဲအားနှင့် အဆွဲခံ
ရသည့်အလား ထောင်တက်ကုန်သည် ။
အုတ်ဂူစွန်းတွင် ပက်လက်အိပ်နေသော မိန်းက
လေးတစ်ယောက် ။
သူမ၏ ဇက်သည် အုတ်ဂူနှင့် လွတ်နေသဖြင့်
နောက်သို့ လှန်ချထားလေရာ တင်ဦးကို ဇောက်ထိုးကြီး
ကြည့်နေသကဲ့သို့ ဖြစ်နေသည် ။
ဆံပင်များ ဖွာလန်ကျဲနေပြီး မျက်နှာတွင် အသား
ဟူ၍ စိုးစဉ်းမျှ မရှိဘဲ အရိုးငေါငေါ ၊ မျက်ကွင်းညိုကြီး
ဖြင့် စိုက်ကြည့်နေခြင်းဖြစ်သည် ။
တင်ဦးသည် အသက်ပင် မရှူမိဘဲ အသိကင်းမဲ့ကာ
သူမအား ကြည့်နေမိရာမှ အစွယ်ငေါငေါဖြင့် ရယ်ပြလိုက်သော သူမ၏ ကြောက်မက်ဖွယ်ရာမျက်နှာကြီးကြောင့် အ
သိပြန်ဝင်လာလေသည် ။
" အောင် .. မ .. လေး .. ဗျ ... "
အားကုန်အော်ဟစ်ကာ ဇရပ်ဆီသို့ ပြေးသွားရာ မြေ
ပြင်မှ လက်ပြတ်ကြီးကိုပင် သတိမရတော့ ။
ဇရပ်ပေါ်မှလူများမှာ အော်ဟစ်ပြေးလာသော တင်
ဦး၏အဖြစ်ကို မသိကြသဖြင့် အကြောင်သားငေးကြည့်နေ
ကြသည် ။
" သရဲ ... သရဲ ... "
" ဘုန်း .. "
တင်ဦးတစ်ယောက် ဇရပ်ပေါ်အတက်တွင် မှောက်
ရက်လဲကျသွားသဖြင့် အားလုံးအမြန်ထူပေးလိုက်ကြရ
သည် ။
" ဘာဖြစ်တာလဲ တင်ဦး "
" ဘာဖြစ်တာလဲ "
" သ .. သရဲမ. .. သရဲမကြီး "
ဖိုးအေးမှာ နေစရာမရှိအောင်ပင် ကြောက်သွားရ
သလို လှမြင့်လည်း တုန်လှုပ်သွားသည် ။
" ဟုတ်လို့လား တင်ဦးရာ "
ကိုကိုက လက်မခံချင်ပေ ။
" အူ ... ဝူး ... "
အဆက်မပြတ်အူနေသော ခွေးအူသံ ၊ မှောင်မိုက်
သောည ၊ တိတ်ဆိတ်နေသောပတ်ဝန်းကျင်သည် ကြောက်
တတ်သူအဖို့ သွေးပျက်ဖွယ်ရာ အသွင်ကို ဆောင်နေသည် ။
" ဟုတ်တယ် ကိုကို ... ငါ သေချာမြင်လိုက်တာ ..
ငါ တော်ရုံဆို မကြောက်တတ်တာ မင်းလည်းသိသားနဲ့ "
" ဘယ်မှာတွေ့တာလဲ "
" ဟို .. ဟိုအုတ်ဂူပေါ်မှာ ပက်လက်ကြီး ... ဖ
ယောင်းတိုင်ထုပ်တွေတောင် အဲ့နားမှာ ပြုတ်ကျခဲ့တာ "
" ကောင်းပြီလေ ... ငါသွားကောက်လိုက်မယ် "
" မ .. မသွားပါနဲ့ကွာ "
" ဘာလို့လဲဟ "
ထိုအခါ လှမြင့်ကပါ ဝင်ပြောသည် ။
" ဟုတ်တယ်ကိုကို ... ငါတို့ ဓာတ်မီးနဲ့ပဲ နေလို့
ရပါတယ် "
" မဟုတ်တာကွာ "
ကိုကိုက ထိုသို့ပြောကာ ဇရပ်ပေါ်မှ ဆင်းလိုက်
သည် ။
တစ်နာရီ ထိုးပြီးသွားပြီ ။
" အူ ... ဝူး ..... "
ခွေးအူမြဲအူနေပြီး ညဉ့်ပိုးကောင်တို့၏ အော်မြည်သံ
များမှာ ထူးဆန်းစွာ ကွယ်ပျောက်နေသည် ။
ကိုကိုသည် ဟိုဟိုသည်သည် ဓာတ်မီးဖြင့်ဝေ့ကြည့်
ရင်း လျှောက်လာခဲ့သည် ။
မကြာမီ အုတ်ဂူရှေ့တွင် ဖယောင်းတိုင်ထုပ်ကိုတွေ့
လိုက်ရသဖြင့် အုတ်ဂူပေါ်သို့ တစ်ချက်ဝေ့ကြည့်ကာ ဖ
ယောင်းတိုင်ထုပ်ကို လှမ်းကောက်လိုက်သည် ။
" ဟင် .... "
မခံစားဖူးသော ခံစားချက်ကြောင့် ကျောရိုးတစ်
လျှောက်စိမ့်တက်သွားသည် ။
အေးစက်စက် အထိအတွေ့ ။
မျက်လုံးကို ကစားကြည့်လိုက်တော့ ဖယောင်းတိုင်
ထုပ်ကို လှမ်းကောက်သော မိမိလက်ကို ဆုပ်ကိုင်ထား
သော လက်တစ်ဖက် ။
ပိန်ကပ်ကပ်လက်ကလေးသည် ရေခဲတုံးတမျှ
အေးစက်နေသည် ။
မသိမသာ တိုးဝင်နေသော ကြောက်စိတ်ကိုအတင်း
ပြန်မောင်းထုတ်လိုက်ပြီး အသက်ကို မှန်မှန်ရှူကာ ထိုလက်
၏ လက်ချောင်းမှစကာ အရင်းအတိုင်း မီးဖြင့် တရွေ့ရွေ့
ထိုးသွားလိုက်သည် ။
" ဟင် .. "
ကိုကို ပါးစပ်အဟောင်းသား ဖြစ်သွားသည် ။
အဆိုပါလက်သည် လက်မောင်းရင်းနေရောအရောက်တွင် အုတ်ဂူနှင့် ထိစပ်သွားသည် ။
ချွေးစို့လာပြီ ။
မိမိလက်အား မလွှတ်တမ်းဆုပ်ထားသော ထိုလက်
ကို ခြေဖြင့်နင်းကာ အတင်းဆွဲယူလိုက်မှ လွတ်သွားသည် ။
ကိုကိုသည် ထိုလက်အား မီးဖြင့်ထိုးကြည့်နေရာမှ
လက်သည် တဖြည်းဖြည်းတိုသွားကာ အဆုံးတွင် အုတ်
ဂူတွင်းသို့ ဝင်ရောက်ပျောက်ကွယ်သွားလေသည် ။
အဆိုပါဖြစ်ရပ်ကို လက်မခံနိုင်သဖြင့် အုတ်ဂူကို
သေချာကြည့်လိုက်ရာ ထူးခြားမှုတစ်ခုကို တွေ့လိုက်ရ
သည် ။
အုတ်ဂူဘေးဖက်တစ်နေရာသည် အလိုလို အပြင်
သို့ ဖောင်းထွက်လာသည် ။
ထိုသို့ဖောင်းထွက်လာရင်း အဆုံးတွင် အမျိုးသမီး
တစ်ဦး၏ ခေါင်းတစ်လုံး အပြင်သို့ရောက်လာကာ အုတ်ဂူ
တွင် ကပ်လျက်ကြီးဖြစ်နေသည် ။
ကိုကိုသည် အိမ်မက်လူသားပမာ ခံစားနေရပြီး ထို
ခေါင်းကြီးကို မမှိတ်မသုန် စိုက်ကြည့်နေမိသည် ။
ခေါင်းကြီးသည် ကြောက်မက်ဖွယ်ရာ မျက်နှာသွင်
ပြင်မျိုး ရှိနေပြီး ဆံပင်များက အောက်သို့ တွဲကျနေသည် ။
မျက်တွင်းဟောက်ပက် ၊ ပါးရိုးကားကား ၊ အရိုးပေါ်
အရေတင် ၊ အစွယ်ဖွေးဖွေးတို့မှာ ကိုကို၏ စိတ်များကို
အဝေးသို့ ဆွဲခေါ်သွားသည် ။
ထိုး့နောက် ခေါင်းကြီးသည် နောက်သို့ ပက်လက်
လှန်ချလိုက်ရာ ကိုကို့ကို ဇောက်ထိုးကြည့်သလိုဖြစ်သွား
ကာ ပို၍ ကြောက်စရာကောင်းသွားသည် ။
" အား .... "
ဓာတ်မီးရော ၊ ဖယောင်းတိုင်ထုပ်ပါ လွှတ်ချကာ
ပြေးမိပြေးရာပြေးရာ ခလုတ်တိုက်ကာ လဲကျသွားရင်း အုတ်ဂူစွန်းနှင့်ခေါင်း ဆောင့်မိကာသတိပါမေ့သွား
လေသည် ။
ထိုအချိန်တွင် သချိုင်းထဲသို့ ကားတစ်စီးဝင်လာ
သည် ။
ဦးစိန်ဘ ဖြစ်သည် ။
မကြာသေးမီက ဖုန်းလိုင်းများ ပြန်လည်ကောင်းမွန်
လာသဖြင့် ဇနီးသည်ထံမှ အဆက်အသွယ်ရ၍ လိုက်လာ
ခြင်းဖြစ်သည် ။
အလောင်းထုတ်ရန် ဒီညအဆင်မပြေသေး၍ မနက်
မှ ရောက်မည်ဖြစ်ကြောင်းကို သိသိချင်း သချိုင်းသို့ လိုက်
လာခဲ့ခြင်းဖြစ်သည် ။
သူအရောက်မြန်ပေလို့သာပေါ့ ။
ထို့နောက် သတိမေ့နေသော ကိုကိုကို ဝိုင်းဝန်းပြုစု
ပေးကာ သတိရလာသည်နှင့် သချိုင်းမှ ပြန်ခဲ့ကြသည် ။
တင်ဦးနှင့် ဖိုးအေးကို ထော်လာဂျီဖြင့် ရှေ့မှ အရင်
ပြန်စေသည် ။
လှမြင့်ကို ဆိုင်ကယ်ဖြင့် လိုက်စေသည် ။
ကိုကိုကို ဦးစိန်ဘ၏ ကားပေါ်တွင် လိုက်ပါစေကာ
နောက်ဆုံးမှ ပြန်ခဲ့ကြသည် ။
အလောင်းစောင့်တဲ့ည ရဲ့ အတွေ့အကြုံသည် ကိုကို့
ဘဝကို အကြီးအကျယ် တုန်လှုပ်ခြောက်ခြားသွားစေမှာ
အမှန်ပါပဲ ။ ။
( ပြီး)
#############
မျှဝေခံစားပေးသူများကို
လေးစားလျှက်
ဂမ္ဘီရရွာ
No comments:
Post a Comment